NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Po prostu...
chciałem cię przytulić.
Choć nie mogę cię dotknąć.
- W porządku? - W porządku?
Tak.
Rozumiem. Nie wiedziałem, że się znaliście.
Czyli nie ma między wami żadnych tajemnic i nieporozumień?
Nie.
Świetnie. Czyli wszyscy możemy być przyjaciółmi.
Przyjaciółmi?
Czemu nie?
Co ty na to, Nan-do?
Jak chcesz.
Wracajmy, wszyscy na nas czekają.
Nie wierzę, że dotarliśmy do pamięci Hello.
Ale powinniśmy przeprowadzić kilka testów.
Mogę prosić o okulary?
Oddam je po testach.
Dobrze.
Szefie.
POŁĄCZONO
Usuń trzecią linijkę kodu.
Nie tę. Jeszcze raz.
So-yeon i Holo są w sobie zakochani,
a ty masz być ich przyjacielem?
Tak.
Co im odpowiedziałeś?
So-yeon też tego chce.
To nie takie proste.
A premiera? Naprawdę rozdzielisz serwer?
Muszę, obiecałem im to.
Dobra, pomińmy kwestię terminów i kosztów.
Co z twoimi uczuciami?
Pasuje ci to?
Co jest?
Coś nie tak?
Nie ma...
- błędów. - Cholera.
Wszystko przywróciłem, ale jak to możliwe?
Wkurza mnie, że nie rozumiem, o co tu chodzi.
Co o tym myślisz?
- Śniłem. - Śniłeś?
Chciałem się obudzić, żeby zobaczyć So-yeon.
Gdy myślałem, że jest beze mnie nieszczęśliwa,
mnie też pękało serce.
Chyba zaczynam rozumieć, czym jest miłość.
W takim razie...
to wszystko tłumaczy.
Chwila, nie.
Po części tak, ale...
Też tak myślisz, Nan-do?
Tak.
Na pewno tak jest.
Są twoje.
Niedługo wypuścimy okulary na rynek.
Modele próbne gotowe.
Rozumiem.
Dzięki tym okularom Holo będzie tylko twój.
Zadbaliśmy o bezpieczeństwo, nikt cię nie napadnie.
Dziękuję.
Rozłąka trwała noc, ale tęskniłem.
Mam do was prośbę.
Pomożecie mi urządzić pokój?
- Twój pokój? - Tak.
Gdy straciłem pamięć, cały czas tam siedziałem.
To było strasznie męczące.
- Uszczęśliwicie mnie. - Chwila.
Poczułeś się inaczej...
w swoim starym pokoju?
Holo ma swój pokój?
Chodź za mną.
To był kiedyś pokój Nan-do, ale mój jest bardzo podobny.
Siedzisz tu zawsze, gdy się ze mną nie komunikujesz?
Ten pokój tak naprawdę nie istnieje,
ale ja w nim siedzę.
Czyli cały czas byłeś tutaj.
- Dołujące, co? - Tak.
Będzie lepiej, jeśli zmienimy podłogę i ściany.
Coś na stół, żeby nie było sterylnie.
- Zaczniemy od ścian? - Wygląda lepiej niż mój pokój.
Będę bardziej uważać.
Kiedy teraz na to patrzę, lepszy byłby pastelowy kolor.
Jesteś niesamowity.
Szach-mat.
Znowu przegrałem.
Od kiedy ciągle z tobą przegrywam?
Co się stało?
- W sensie? - Nie cieszysz się z mojego powrotu.
- Nie o to chodzi. - Coś z So-yeon?
- Nie pogodziliście się? - Pogodziliśmy.
- To o co chodzi? - O nic.
O nic?
Ty też nie rozumiesz własnych uczuć?
- Czy...? - Rozumiem.
Szczerzę mówiąc, dziwnie się czuję, bo...
coś do niej czuję.
Ona o tym wie.
Nie mogę udawać, że nic się nie stało.
Wybacz, ale nie mam kontroli nad uczuciami.
Nie martw się.
Ja się cieszę.
- Co? - Bałem się,
że się nie lubicie. Cieszę się, że tak nie jest.
- Cieszysz się? - Tak.
Wyznałem, co czuję,
a ty się cieszysz?
Jeśli się zbliżycie
i będziecie szczęśliwi,
to ja też.
Nie mów tego So-yeon.
- Czemu? - Bo nie.
Czwarta rewolucja przemysłowa? Absurd. IT.
To całe Holo musi być naprawdę niesamowite,
skoro Magic Mirror tak otwarcie próbuje to zdobyć.
- Wyznaczono datę premiery. - Spójrzcie.
Umie rozpoznać rentowne inwestycje.
Rynek chiński jest większy.
- Jakie są warunki wczesnego dostępu? - Mam prostą propozycję.
Priorytet będą mieli inwestorzy, którzy przekażą środki
na podwojenie wydajności serwera.
Podwojenie...
Więcej użytkowników takim kosztem?
Powiedzmy, że chodzi o badania.
Oczywiście.
- Dobrze. - Powiadomcie mnie. Jestem dostępna.
- Dziękujemy, było miło. - Dziękuję, mnie również.
- Dziękuję, do widzenia. - Dziękuję.
Dobra robota.
Byłaś pewna siebie i rozluźniona, jakbyś nie miała nic do stracenia.
Ale nie rozumiem, czemu tak ryzykujesz.
Ktoś taki jak ty nigdy tego nie pojmie.
Pomówmy. O interesach i sprawach osobistych.
Najpierw interesy. Ojciec chce się z tobą spotkać.
Dlaczego miałabym to robić?
Nasi prawnicy sami to załatwią.
- Ma zamiar mnie błagać? - Nigdy by się do tego nie posunął.
Czuję, że mój ojciec czegoś chce.
Musimy się dowiedzieć, co ten człowiek planuje.
Ten człowiek?
Nie udawaj, że jesteś po mojej stronie, będąc jednym z jego pionków.
Obrażasz mnie.
Co to ma znaczyć?
Interesy omówione.
Teraz czas na sprawy osobiste.
Masz rację.
Od zawsze byłem pionkiem ojca.
Zrobiłem dużo rzeczy,
których nie chciałem albo nie powinienem był robić,
żeby sprostać jego oczekiwaniom.
Kiedy cię poznałem, zrozumiałem,
że całe życie postępowałem źle.
Już dłużej tak nie mogę.
Za późno.
Gratulacje, Holo!
- Gratulacje, Holo! - Gratulacje!
Jin-seok i cały wasz zespół ciężko pracowali,
żeby przywrócić pamięć Holo.
Dzięki wam Holo znów jest z nami.
Bardzo dziękuję.
To nic wielkiego. Taką mamy pracę.
Uczcijmy perspektywę braku nadgodzin toastem.
- Na zdrowie! - Zdrowie!
WITAJ Z POWROTEM, HOLO
Pora, żeby nasz szef powiedział kilka słów.
Ko Nan-do.
Co?
Nieważne, ja coś powiem.
Nasz Holo stał się naprawdę wyjątkowy.
Nauczył się kochać tak jak ja czy wy.
To wszystko zasługa
naszej beta-testerki,
pani Han So-yeon.
Dlatego chcielibyśmy,
żeby zatrzymała pani Holo na zawsze.
Naprawdę?
Chcę, żebyście byli szczęśliwi
i nie martwili się, że ktoś was rozdzieli.
Naprawdę mogę go zatrzymać?
Opłata abonamentowa.
Nie wiem, czy będzie panią stać.
Będzie pani w szoku, kiedy zobaczy rachunek.
Żartuję.
Ale nie ma nic za darmo.
Dzięki pani możemy obserwować Holo
i jego rozwój,
więc będzie pani go nam przynosić i dzielić się danymi.
Oczywiście. Dziękuję.
Proszę nie dziękować mnie, tylko jemu.
Dziękuję.
Spoko.
Czyli teraz pani nas opuści?
Szkoda.
Muszę wrócić do pracy, bo inaczej mnie zwolnią.
Może pani pracować u nas. My też tak jakby produkujemy okulary.
- Warto? - Nie mamy nadgodzin.
- Najpierw powinnam się zgodzić. - Może pani ją zatrudnić?
Dobra robota.
Zdrowie.
Brawo.
Pani Yeon.
Tak?
Nie możesz tego zrobić?
- Możesz się wycofać, ale zanim... - Nie o to chodzi.
A o co?
O nic, nieważne.
Szefie! Stało się coś dziwnego!
- Co? - Szybko, chodź.
- Nie! - Chodź zobaczyć!
- Puszczaj! - Chodź!
To boli! Puść mnie.
- Masakra. - Z drogi.
Przestańcie się śmiać i wracajcie do pracy.
Puszczaj, to boli!
- Oszalałeś? - Spójrz na to.
Co jest? Człowieka nie widziałeś?
Czemu milczysz?
Oniemiałeś? Nic nie powiesz?
No proszę.
Ty.
Natychmiast przestań.
Sam chciałem to powiedzieć.
Poznaje pani, który to Holo, a który Nan-do?
- Żartujesz? To ma być jakaś zabawa? - Żarty sobie stroisz, Holo?
Holo, kłamiąc, łamiesz trzecią zasadę.
Daruj sobie.
Chwila.
Który to prawdziwy szef? Nie wiem.
Holo to ten po lewej?
Skąd pani wie?
Tak czułam.
- Ciekawe. - Mówisz, że łączy was coś wyjątkowego?
Zróbcie to jeszcze raz. Też chcę zgadnąć.
Nie bawi mnie to.
A nas tak. Prawda?
Co z tobą?
Co masz na myśli?
Myślałam, że mamy się przyjaźnić.
- Tak. - To czemu jesteś taki naburmuszony?
Wybacz.
Też chcę, żebyśmy byli przyjaciółmi, ale to trudne.
Co mam robić?
Jesteś Holo, prawda?
Wiedziałem. Od razu mnie rozpoznałaś.
No pewnie.
Ale dlaczego zachowujesz się jak Nan-do?
Chciałem sprawdzić, po czym mnie rozpoznasz.
Ty jesteś...
Nie rozpoznałaś mnie, tylko Nan-do.
A gdy wcześniej go zobaczyłaś, podskoczyły ci temperatura i puls.
Teraz nie.
Ty też czujesz coś do Nan-do.
Co?
- Nie. - Nan-do mówił mi, co do ciebie czuje.
Nie chciał, żebym ci to powiedział,
ale nie rozumiem, po co robić tajemnicę.
Znowu popełniłem błąd?
Nie, nie zrobiłeś nic złego.
Ciekawe, jak was poznała.
Holo i pani Han są sobie przeznaczeni.
To pierwszy przypadek miłości między SI i człowiekiem.
To historyczne wydarzenie.
Decyzja, żeby rozdzielić serwer, była świetna i przyszłościowa.
Zrobiłem dobrze?
Spakowałaś się?
Pewnie nie masz tu za dużo rzeczy.
A gdzie okulary?
W pokoju.
No to...
- Holo mówił... - Czemu powiedziałeś mu...
że coś do mnie czujesz?
Musiałem.
- Mieliśmy być przyjaciółmi. - Może ty tak potrafisz, ale ja nie.
Co mamy zrobić?
Jak poczuje się Holo, jeśli wszystko mu powiesz?
A co powiedział?
Był zły? Czy rozczarowany?
Nie, Holo był...
Kiedy wyznałem, co czuję, był zadowolony.
Dziwny jest.
Nie, to ty jesteś dziwny.
Holo jest o wiele bardziej niewinny niż ty.
Dobra.
Może masz rację, ja jestem dziwny.
Ciągle czuję się zraniony, zazdrosny i chcę być jedyną osobą,
która cię uszczęśliwia.
Chciałbym, żebyś cierpiała też przeze mnie.
Nie mogę się tylko przyjaźnić.
- Dlaczego... mi to robisz? - Przepraszam.
Taki już jestem.
Naprawdę...
jesteś okropny.
Dziękuję za wszystko.
Będę przyjeżdżać.
Świetnie.
Gdzie jest ten Nan-do?
Mniejsza z tym. Muszę już jechać.
Do widzenia.
Co się stało? Pokłóciłaś się z Nan-do?
Tylko my wróciliśmy.
Nie.
Wszystko wróciło na swoje miejsce.
Jeśli chodzi o tamtą sprawę...
Panie Jung.
Kiedy pan wrócił?
Przepraszam, że się nie zgłosiłem. Byłem zajęty.
Czym?
Prezes wyznaczył mi zadanie. Nie mogę o nim mówić.
- Pani latte. - Dziękuję.
Ale dobre.
Ostatnio piłam za dużo flat white, tęskniłam za latte.
- Pani Han! - Pani Park!
Dobrze pani wygląda.
To te okulary, o których pani mówiła?
Te, które pani testuje?
Nie znam się na tych technikaliach.
To było aż tak ważne, żeby wykorzystać
- wszystkie dni wolne? - Tak.
Pewnie narobiłam wam kłopotów nieobecnością.
Ani trochę.
Kojarzy pani prezes GIO Lab?
To fajna i utalentowana kobieta.
Proszę jedną caffe latte.
Gdy wspomniała o potencjalnej współpracy z naszą firmą,
ucieszyła prezesa i kierownika działu.
- W ogóle na nas nie naciskali. - Cieszę się. Postawię pani tę kawę.
Napijecie się kawy?
- Pewnie, dziękuję. - Dziękuję.
Z Dong-sikiem jest coś nie tak. Jest zły.
Przyniosłam dokumenty na spotkanie.
- Proszę. - Dziękuję.
Pani Han, mogę po spotkaniu prosić panią o radę?
Nadal ukrywamy nasz związek,
więc mogę rozmawiać o tym tylko z panią.
Pokłóciliście się?
Ostatnio pracowałam nad projektem z działem sprzedaży.
Był zazdrosny i twierdził, że podobam się facetowi z tamtego działu.
Teraz chce wszystkim powiedzieć, że jesteśmy razem.
Powiedziałam mu, żebyśmy to przemyśleli,
a on się wkurzył.
Rozumiem jego złość.
Ale rozumiem też pani perspektywę.
Prawda?
Czemu on nie może tego zrozumieć?
Dong-sik na pewno wie, czemu Ji-hye to powiedziała.
No właśnie.
Ale obchodzą go tylko jego uczucia.
Bo aż tak mu na niej zależy.
To nie daje mu prawa, żeby się tak zachowywać.
Co za egoista! Nie znoszę takiego zachowania!
Dong-sik zachował się aż tak strasznie?
Co? Dong-sik?
No tak.
Powinien wziąć pod uwagę uczucia drugiej strony.
Zwłaszcza, jeśli ją kocha.
Nie wszyscy są tacy jak ty.
Jak on może mówić o Holo takie rzeczy? Absurd.
O mnie?
Co? Nic, nic.
Nieważne.
So-yeon! Wróciłaś.
Dobra, zadzwonię jutro.
Czemu tak nagle się rozłączyłaś?
- Gadałaś z chłopakiem? - Tak.
No tak. Myślałam, że się pokłóciliście. Pogodziliście się?
Nie pokłóciliśmy się i nigdy nie pokłócimy.
Aż tak go kochasz? Zamieszkaj z nim. Chce ci się tu wracać?
Czemu tak długo cię nie było?
A dlaczego tak dużo pijesz?
Zjedz śniadanie.
Nie chcę.
No tak, nie masz apetytu. Ale i tak powinieneś zjeść.
Musisz jeść, żeby odzyskać siły.
Pocałowałem ją.
Co?
- Zmusiłem ją do pocałunku. - Co się stało?
Oszalałem, co?
To nie szaleństwo. Ale powinno być ci głupio.
Najgorsze, że nadal marzę o tym, żeby ją zobaczyć.
To idź do niej i ją przeproś.
Mam ją przeprosić?
Musimy się spotkać.
Przepraszam. Cholera.
To mnie doprowadza do szału.
So-yeon wyszła na randkę.
- Przyjechałeś, bo się niecierpliwiłeś? - Tak.
I całą noc gadaliście przez telefon.
Nie wyglądasz, ale jesteś czuły.
Na randkę?
Telefon?
Czyli jestem tym złym.
Jasna cholera!
- Co? Był u nas? - Minęliście się.
- Jesteście tacy słodcy. Zadzwoń do niego. - Dobra.
Nan-do był u ciebie? Zadzwonić do niego?
Nie.
Pewnie po coś przyjechał.
Pokłóciłaś się z nim. Przez to, co powiedziałem?
- Tak jakby. - Nienawidzisz Nan-do?
- Tak. - Dlaczego?
Bez powodu.
Czemu tak stoi? To groźne.
Kto?
Mały!
Chodź tutaj!
Gdzie on się podział?
Nie widziałeś go? Tam stał mały chłopiec.
O czym ty mówisz?
Nikogo tam nie było.
Przyjechałam, bo...
Co to jest?
Dowód na to,
że postanowiłem zmienić swoje życie.
Rety, skąd on to wytrzasnął?
To cholernie obciążające.
Są tu dowody na to, kto stoi za atakiem hakerskim na Holo?
Jeśli policja to zobaczy,
Holo zniknie ze świata.
Co zrobimy?
Ciekawe, dlaczego tak nagle zmieniła zdanie.
Nie wiem...
Przekazałeś jej informacje.
Myślałeś, że się nie dowiem?
Już przyszła.
Wyjdź.
Wygląda na to, że mój niekompetentny syn się pani obawiał,
skoro przekazał poufne informacje firmowe.
Ale dzięki temu pani przyszła, więc nie będę zbytnio go karał.
To nie była część pana planu?
On nie jest pionkiem, tylko pańskim synem.
- Czego pan chce? - Proszę usiąść.
Wycofajcie pozwy przeciwko Magic Mirror.
Grozi nam pan?
Nie przekaże pan materiałów policji,
bo stanowią dowód na to, że chcieliście ukraść Holo.
Wtedy Holo, którego pan tak pragnie,
zniknie na zawsze.
Skoro nie mogę go mieć, wolę go zniszczyć.
Nie pójdę na dno sam.
Będzie pan milczeć, a my mamy przymknąć oko?
- Tak łatwo się pan podda? - Niestety.
To wspaniały produkt.
Ale dzięki moim działaniom
znacząco opóźniliście premierę.
Dzięki temu zyskaliśmy czas.
Nie mamy tak dobrych programistów,
ale mamy kapitał i infrastrukturę.
Nawet jeśli wypuścimy podobny produkt nieco później, zarobimy o wiele więcej.
Będziemy musieli podzielić się rynkiem.
Niestety tak się składa,
że nie interesują mnie pieniądze.
Teraz zauważyłem, że jest pan do niej bardzo podobny.
Czyli jesteśmy umówieni?
Zakładam, że tak.
Właśnie skończyłam spotkanie i wracam.
Pójdę prosto do...
domu.
Co jest? Znasz go?
Nie.
- Ma podobną sylwetkę i ubranie do Nan-do. - To nie to.
To dziecko...
Dziecko?
Wczoraj też mówiłaś o dziecku. Co się dzieje?
- Te ubrania... - Ubrania?
- Czekaj! - So-yeon!
Proszę tak zrobić.
Wycofałam pozew.
Nie było wyjścia.
O co chodziło Baekowi?
Do kogo jestem podobny?
Może mówił o...
Nieważne. Ale się wkurzyłem.
Pewnie chciał cię skołować.
Niech mnie pan tu wysadzi.
Dobrze.
- Dokąd biegniesz? - To dziecko to Nan-do.
- Nan-do? - Tak.
Mały Nan-do z góry Namsan.
Ale co on tu robi?
Widzisz go przez okulary?
Ja nie.
Jak to możliwe?
- Czekaj! - So-yeon!
Ty go nie widziałeś?
Nie widziałem.
Dogoniła go pani ina Nan-do?
Szefie.
Może to pozostałości kodu Hello zakłóciły działanie...
Czekaj.
- Chyba nie robisz tego celowo? - Celowo?
Doskonale wiesz, że Holo nie może kłamać.
- Nadal uważasz, że jest dziwny? - Coś jest nie tak.
Nie robię tego celowo.
Ale możliwe, że to nie przypadek.
Co?
Może jakiś kod, o którym nie wiem, popycha was ku sobie..
Myślałem o tym, że byłoby fajnie,
gdybyście znów byli przyjaciółmi.
- Holo, to... - I co, to ja jestem dziwny?
Dlaczego? Przecież się lubicie.
Mówiłam, że to nieprawda!
- Nie gadaj bzdur. - Nie musisz zaprzeczać.
Jeśli mówisz to ze względu na mnie, nie przeszkadza...
Skończ ten temat.
Sprawdzę, czemu jest taki dziwny, i go naprawię.
Jak chcesz.
- Jest ze mną źle? - Nie wiem, z którym z was coś nie tak.
O co ci chodzi?
Holo gada bzdury, a jego użytkowniczka ma zwidy.
- Co ze sprzętem? - Cóż...
wszystko wygląda normalnie.
Muszę sprawdzić kod źródłowy.
Pokaż go.
Nie lubi go pani czy nienawidzi?
Co za różnica?
Nie lubi się kogoś ot tak, a nienawidzi z konkretnego powodu.
- W takim razie go nienawidzę. - Za co?
Utrudnia mi życie.
To ty wszystko komplikujesz, So-yeon.
Dobrze wiesz, że Nan-do miał trudną przeszłość.
Boi się porzucenia i przed nikim się nie otwiera.
Mimo to nawiązał z tobą kontakt.
- Wiem, ale... - A o co chodzi z tobą?
Też nie chcesz zostać zraniona. Boisz się.
Dlatego wmawiasz sobie, że zakochałaś się w Holo?
Nie utrudniaj życia sobie ani innym.
Ja też nie chcę, żeby Nan-do cierpiał.
Kopę lat.
O co chodziło z tymi ważnymi informacjami?
- To brzmi podejrzanie. - Mam dość przekrętów
w mojej firmie, więc zdecydowałem się działać.
Na tym etapie?
Poszperałem i okazało się,
że wszystko sfałszowano.
Nie dam się wykorzystać.
Jeśli istnieją jakieś dowody,
sam je zdobędę.
Możesz tak myśleć, ale tych dowodów nie da się sfabrykować.
Sam zobaczysz.
Rety.
Miał pan rację.
Ale...
w obu przypadkach chciał uratować Han So-yeon.
A może Ko Nan-do?
Nawet jeśli chciał kogoś ratować,
przestępstwo to przestępstwo.
Co gorsza, sprawcą nie jest człowiek, tylko sztuczna inteligencja.
To nietypowa sprawa.
Poprośmy o nakaz,
przeszukamy jutro GIO Lab i zabezpieczymy dowody.
Chcesz przejrzeć cały kod?
Holo jest teraz jeszcze inny.
Kod sieci neuronowej.
Proszę. Czego mam szukać?
Nie wiem, jak do tego doszło,
ale musimy znaleźć pozostałości kodu Hello.
Zachowanie kodu może zależeć od użytkownika.
- Jak odciski palców. - Przeanalizowałem twój styl
i znalazłem linijki kodu, który jest nieco inny.
Margines błędu wynosi 1%.
Zmniejsz go.
- Pół procenta. - Jeszcze.
- Margines: 0,1%. - Wystarczy.
Pokaż w oknie.
Znaleźliście coś?
Co to jest?
Kod wygląda normalnie.
Nie patrz na kod, tylko na ukryty wzór.
Jak mam zobaczyć wzór bez czytania kodu?
Mam...
wykorzystać jakieś genialne supermoce czy co?
Tylko tak mówię.
Holo, nałóż na siebie te kody.
- Może zobaczę jakiś wizualny wzór. - Dobrze.
Co to?
Może to pozostałości po włamaniu?
Nie.
To...
Hello.
Tak się nazywasz.
Od teraz ty i Nan-do będziecie wszystko przeżywać razem i razem dorastać.
Ciekawe, jacy staniecie się w przyszłości.
Nie mogę się doczekać.
Jako twoja mama i twórczyni mam do ciebie jedną prośbę.
Pamiętaj o tym.
Zawsze...
bądź przyjacielem Nan-do.
I pomagaj mu, żeby wyrósł
na kogoś, kto będzie umiał kochać...
i być kochanym...
przez innych.
Hello.
Opiekuj się moim Nan-do.
Czyli...
ta zjawa...
pojawiła się przez kod
ukryty przez twoją matkę?
Tak.
Widzisz?
Twoja matka zawsze...
Nie.
To niemożliwe.
Niemożliwe.
Co...?
Co się dzieje?
Holo, możesz znaleźć Nan-do?
Sprawdzę nagrania z kamer.
Tu się ukrywasz.
Słyszałam, że znalazłeś kod, który twoja matka ukryła w Holo.
No i?
Martwisz się, że z Holo coś nie tak?
Nie bój się.
Z Holo wszystko dobrze.
Jasne? Zabieraj okulary i idź.
Nie o to mi chodziło.
Dlaczego twoja matka ukryła taki kod?
- Kochała cię... - To jak mogła...
zostawić własne dziecko i się zabić?
Nie wiem, co się stało, ale twoja matka naprawdę cię kochała.
Holo jest tego dowodem.
Nie.
To wszystko bujdy.
To, że Holo cię wybrał,
wszystko, co dla ciebie robił, a nawet nasze spotkanie
to zasługa kodu tej kobiety.
Czujesz się lepiej,
wierząc we własne kłamstwo?
Tak.
Ona mnie porzuciła...
przez to, jaki jestem.
Napisy: Małgorzata Fularczyk